In plaats van klagen, zoeken naar oplossingen en overgaan tot actie. Genieten van wat we wel hebben, gezond blijven en vooruitkijken naar “normale tijden”. Dit was zo ongeveer de afsluiting van mijn laatste blog in 2020, maar ook dit jaar is van “normaal” nog geen sprake, of misschien toch wel?

We zijn volgens mij een heleboel dingen “normaal” gaan vinden. Even videobellen in plaats van op locatie afspreken, thuiswerken met je berenpantoffels aan, het huilende kind op de achtergrond terwijl je dat ene telefoontje probeert te plegen, of de zoon of dochter die bij je gesprekspartner op schoot springt terwijl je in een teams meeting zit. Ik kijk er niet meer van op. Het is heel even ongemakkelijk, je verontschuldigt jezelf misschien nog, maar dan lachen we erom. Wat een aantal jaren geleden onacceptabel was, zijn we in rap tempo als “normaal” gaan ervaren.

Volgens mij is dat positief, want dat betekent dat we ondanks de noodzakelijke digitalisering iets meer dingetjes van elkaar zijn gaan accepteren en ik hoop dat het “nieuwe normaal” betekent dat alles een beetje gemoedelijker zal worden, want dat hebben we nodig.

Spanning

Heel onze maatschappij heeft dat nodig, want te veel spanning, druk en stress is niet goed voor een mens. De berichten in het nieuws laten zien wat die spanning, stress en frustratie met mensen kan doen. Pas had ik een meningsverschil met Jean-Paul van Weekra, iemand die de laatste jaren echt een maatje van me is geworden. Door verkeerde communicatie leken we elkaar niet (meer) te begrijpen en uit elkaar te groeien. Eén gesprek heeft dat opgelost, door gewoon even de tijd voor elkaar te nemen en te luisteren, dat moesten we beiden wel even onder ogen zien.

Die spanning was er ook toen mijn zusje dit jaar met corona op de IC terecht kwam. Terwijl we ons afvroegen of ze het zou halen, voerde ik samen met mijn moeder een gesprek met de ic-arts die alle tijd nam voor al onze vragen. Ik vroeg hem; is ze nu stabiel? En hij gaf me in alle rust het volgende antwoord; “je bent op de IC, niemand is hier stabiel, na de IC is er niets meer.”

Hoe koelbloedig en hard dat ook lijkt, kort daarna besef je dat het de waarheid is. Het gaf duidelijkheid dat er veel onduidelijk zou blijven en gek genoeg gaf dat een soort van rust. Al die tijd kan je niets anders doen dan wachten. Je zit daar tussen allerlei machines, te kijken, te hopen, het is een hel. Na ruim drie weken konden ze haar wakker maken en op één van de vragen die mijn moeder aan haar stelde antwoorde ze fluisterend “ik ben ziek, ik ben niet gek.” We hebben zitten lachen, gelukkig, ze is er nog! Ondanks alle tegenslagen als nierpatiënt heeft ze nooit opgegeven, ook nu niet. Marjan, ik ken geen vechter zoals jij; je mag, nee je moet trots op jezelf zijn.

Ontlading

Spanning en emotie was er ook op een ander moment. 13 augustus; de dag dat Corné en Esther elkaar eindelijk het ja-woord gaven! Pure ontlading bij allebei. Maar vooral bij Corné, ik heb hem na dat moment in tijden niet zo ontspannen gezien. De weken ervoor was er namelijk vooral veel “trouwstress”. Zeker toen bleek dat er op de trouwdatum opnieuw maatregelen van kracht zouden zijn. Hierdoor leek het erop dat het hele feest wederom in het water zou gaan vallen. Dus, denken in oplossingen! De trouwerij werd verplaatst naar de boerderij van zijn vader. Iedereen vooraf testen, horeca invliegen en gaan! Niet helemaal volgens de regels misschien, maar na drie keer een datum prikken zakt de moed wel in je schoenen en dan moet je creatief zijn, het werd een topdag.

Groei

En over schoenen gesproken, dit jaar zijn er weer drie paar bijgekomen. Symone, Jasper en Eric kwamen ons team versterken en daarmee hebben we flinke stappen kunnen zetten. Groei in aantallen, maar ook in kennis, diversiteit en kunde. Het is mooi om te zien hoe het tentje zich de afgelopen tien jaar heeft ontwikkeld en hoe het team steeds sterker wordt. We groeien steeds meer naar elkaar toe.

Die groei is onze sleutel. Als onze relaties groeien, groeien wij met ze mee. Zo ondernemen we al jaren, dus dat is niets nieuws en het werkt voor iedereen.

Het cliché dat “wat je aandacht geeft groeit” is helemaal waar, dat moest ik alleen eerst zelf ervaren. Ik heb namelijk nogal eens de neiging om te verwachten dat iemand alles direct snapt, weet en kan en als dat niet zo blijkt te zijn, ook nog eens het gevoel te geven dat je een complete idioot bent. Dat laatste is overigens onbewust. Het grootste probleem daarin is niet degene om wie het gaat, maar dat ben ik zelf. Ik moest zelf een stap maken, tijd nemen om uit te leggen, geduld opbrengen en zo de ander de tijd en ruimte geven om te groeien.

Ook Don helpt me daar heel erg bij. Die doet namelijk niks normaal wat mij betreft en alles in zijn ontwikkeling lijkt vol gas te moeten gaan. Als ik hem zeg rustig te doen en geduld te hebben houdt Irene me regelmatig een spiegel voor. Zo confronterend, maar het helpt ook mij om te ontwikkelen en te begrijpen hoeveel geduld mensen in ons team soms met mij moeten hebben, dankjewel.

Buikgroei

Er is ook sprake van een ander soort groei; buikgroei! En nee, ik snap het, maar ik heb het niet alleen over mezelf. Jozias wordt voor het eerst vader. Zijn vrouw Ciska is begin maart uitgerekend, net als Irene trouwens. Don krijgt een zusje. Ze zijn tegelijkertijd uitgerekend, je krijgt het natuurlijk niet verzonnen, lekkere timing Boone!

Het wordt een uitdaging voor de planning, maar dat zal de laatste niet zijn. Laten we vooruitkijken naar een nieuw jaar met mooie ontwikkelingen, positief nieuws en respect voor elkaar.

Pas goed op jezelf en de mensen om je heen. Sta stil bij alle mooie momenten, gebruik je gezonde verstand en maak er een mooie jaarwisseling van, tot volgend jaar!